Çocukları Seviyoruz, Peki Sevgimiz İçin Ne Yapıyoruz?
 Hani biz çok insan seven , çocukları seven bir milletiz ya , genelleme yapmıyorum ama bu kavramlar ”Ben küçük çocukları çok seviyorum, çocuklar bizim geleceğimizdir.” gibi kavramlar bir çok kişi için geçerli değil ve çoğu kişi sadece kendini , kendi çıkarını düşünüyor ne yazık ki, aslına bakarsanız ”Ben küçük çocukları seviyorum” diyenlere de inanmıyorum. Neden  derseniz eğer gerçekten biz küçük çocukları seviyor olsaydık bugün sokaklarda bu kadar çocuk olmazdı. Sokaklarda çocuk yaşta dilenenler olmazdı , çocuk yaşta henüz oyun çağında olan çocuklar köle gibi çalıştırılmazdı.
 Eğer ayrılan veya ayrılmak zorunda olan eşler çocuklarını biraz sevselerdi belkide ayrılmazlardı evet bazen insanlar gerçekten çok ciddi sebepler yüzünden ayrılmak zorunda kalabiliyor ama yine de belli günlerde sırf çocuklarımız mutlu olsun. Çocuklarımız ile haftada veya ay da bir defa da olsa birlikte olalım vakit geçirelim düşüncesi ile sırf çocukları için arada sırada da olsa birbirlerine katlanmak zorunda olan anne ve babalara hayranım. Ayrılmışlar ama sırf çocuklarının mutlulukları için birbirlerini sevmiyor olsalar dahi bir araya gelebiliyorlar.
  Çocuk yaşlarda zorla çocuklarını evlendirenlere , çocuğun eğitim hakkını elinden alan anne ve babalara elimden gelse ömür boyu ceza veririm insanlar neden çocukların eğitim hakkını elinden alır, neden erken yaşlarda evlendirirler çocuklarını anlayamıyorum.
   Geçen gün bir evlendirme programını izlerken beni çok etkileyen bir olayı sizlerle paylaşmak istiyorum.  kocasından ayrılan ve bir çocuğu olan bir kadın evlendirme programında taliplerini ararken kendisine bir talip geldi ve henüz aradaki paravan açılmadan birbirlerini tanımaya başladılar, ( birbirlerine sorular sorarak ) kadına talip olarak gelen adam , kadını çok beğendiğini , açık olduğunu ve isteyerek geldiğini söylüyordu inanır mısınız adamın neredeyse kalbi duracaktı heyecandan hani çok beğenerek geldiğini söylüyordu adam sanırım o yüzdendir ( daha konuşmadan nasıl aşık oluyorlar onuda anlamış değilim) her neyse kadın daha önce başından bir evlilik geçtiğini ve bir tane çocuğunun olduğunu söyledikten sonra adam ne yapacağını bilemedi ve paravanı açtırmamak için elinden geleni yaptı. Adam; Ben sizin çocuğunuzun olduğunu ve daha önce evlendiğinizi bilmiyordum bu şartlarda sizinle evlenemem dedi ve kadın ağlamaya başladı, her neyse uzatmayacağım adam stüdyodan çıktı kadın ağlamaya başladı,  kadın paravan açılmadığı için ağlamıyordu kendisi ile alay edildiği için ağlıyordu göz yaşlarını tutamıyordu kadın,
 Orada olmak ve o adama sadece bir çift bir şey söylemek isterdim  ”Madem ki bu kadını daha önce dinlemedin, neden o halde kadın ile alay ediyorsun kardeşim” diye sorardım tamam senin de kendine göre kriterlerin olabilir saygı duyarım ama orada o hareketi yapamazsın eğer gerçekten bir insan olarak düşünüyorsan kendini ve karşıdaki insanı bile düşünmüyorsan bunu kendi vicdanın için yapmazdın. En azından madem böyle bir kriterin var paravan açıldığında diyebilirdin karşındaki insanı incitmeden , kırmadan

 Sonuç olarak eğer çocukları sevdiğimizi söylüyorsak onların geleceği için , onların mutlulukları için elimizden geleni yapmalıyız. Onları küçük yaşlarda henüz oyun yaşlarında evlendirmemeliyiz , elimizden geldiği kadar sahip çıkmalıyız.

Sorun çaresizlik değil, isteksizlik… İsteksiziz; çünkü çocuklukta bize uygulanan ilk şey içimizdeki isteği öldürmektir.