S.Maughiam'ım vurguladığı gibi ''Düşünce yeteneğini öldüren en büyük düşman alışkanlıklardır.'' Sürdürüldükçe alışkanlıkları üreten monotonluklar zamanla düşüncemizi köreltir. Monoton işlerin yönetimi otomatik beyin üstlenir. Beynimizin otomatik faaliyetlerinde aktif uyarım azalır; dikkatimiz kaybolur , adeta robotlaşırız , Kullanılmayan kas zayıfladığı gibi , ihmal edilen dikkat azalarak yok olur. Düşünce yolculuğunun yakıtı dikkattir; dikkati terk edenin düşüncesi tükenir.
 
   Medeniyet , hayatımızı olumsuz alışkanlıklara teslim ederek mekanikleştirdi. Biz düşünmüyoruz ; bizim adımına makinalar , Bilgisayarlar , akıllı telefonlar düşünüyor. İşimize veya okulumuza her gün aynı biçimde gidiyoruz , aynı biçimde dönüyoruz. İşiniz başarıya kapalıysa , akşama kadar bir koltuk üzerinde oturtulursunuz; sisteminizi geliştirmeniz , yeni çözümler üretmeniz engellenir yani düşünmeniz , yeni fikirler üretmeniz engellenir.
 
Koltuklarını ele geçirmenizden korkan yöneticileriniz , çoğu zaman ufuksuz bir görevi seçmek , emir kulluğunu seçmektir ; keşfetmeyi , üretmeyi yeni düşünceler oluşturmayı terk etmektir; Ömür boyu dört duvar arasında hapis yaşamayı kabullenmektir. 
 
  Şehirli hayat , yapacağınız her şeyi tanımladığında , artık eksiklikleri tamamlama arayışından kopuyorsunuz. Vücudunuzu mekanik çarklara teslim ediyoruz ve beyinimizi terk ediyoruz, Düşünmemiz ve sorgulamamız gerekmiyor çünkü her şeyi bizim adımıza düşünen makinalar , bilgisayarlar var biz soruyu ünlü olmayan bir kişi sorduğu zaman toplum olarak çok fazla dikkate almıyoruz , illaki söyleyen kişi veya yeni bir şey bulduğunu  söyleyen kişinin ünlü bir kişi olduğundan emin olacağız. Çünkü şuna inandırıyoruz kendimizi , örneğin bir kişi bir şey düşünse ve bunu insalar ile paylaşsa Sen nerden bileceksin onun öyle olduğunu diyoruz ve tabi çok yanlış yapıyoruz.
 
   Mekanik hayatta , yürüyeceğiniz yollar bellidir. İşinize hangi araçla gideceksiniz ?    Başarının yolu hangi okulu bitirmektir? Şehirleştikçe , boyunlarına tasma takılıp sürüklenen esirlere dönüştürülüyoruz. Ölüm bizi durduruncaya kadar , günde beş dakikacık olsun, '' Başka neyi , nasıl daha iyi ve farklı yapabileceğimizi '' soramıyoruz. beynimizi kullanmak , düşünce gücümüzü kullanmak sadece zor zamanlarda ortaya çıkıyor örneğin bir çıkmaza girdiğimizde zor olan bir şey ile karşılaştığımızda nasıl bu durumdan kurtulutum diye düşünüyoruz yani sadece kendi o andaki durumdan kurtulmak için. Umarım insanlar her şeyi bilgisayarlar ve akıllı telefonlar ile yapmak yerine yani makinaların kendilerinin yerine düşünmesinin önüne geçebilir
 
 

YENİ YAZILARI KAÇIRMAMAK İÇİN ABONE OLABİLİRSİNİZ

Aşağıdaki kutucuğa e-posta adresini yazarak her yeni makaleden anında haberdar olabilirsin.

Abone Olduğunuz İçin Teşekkür Ederim.

Bir Şeyler Yanlış Gitti. Lütfen Tekrar Deneyin.