Ben evin en küçük çocuğuyum , 4 kardeşin en küçüğü benim bu bazen benim için çok güzel olsa da bazen en küçük olmanın eksileri de olabiliyor ama ben en küçük olmaktan hep mutluluk duydum bazı zamanlar hariç öncelikle şunu söyleyebilirim ki en küçük evlat olduğunuz zaman anne ve babam bunu söylemeseler de sanki onların yanında ben daha çok kıymetliyim şu anda evde sadece annem babam ve ben üçümüz birlikte yaşıyoruz belkide o yüzdendir. onların beni sevdiğini hissettirmesi çok güzel bir duygu.
 
 Eskiden çok şikayetçi olurdum niye en son ben oldum diye çok söylenirdim açıkçası , çünkü her şeyi ben yapardım , şimdi de yine öyle çünkü artık mecburum büyük kuşlar yuvadan uçunca onların yaptıkları işlerde bana kaldı. Ama en çok istediğim şey ise benden küçük bir kardeşimin olmasıydı.
 

Ben küçükken Çok Mutluydum

 
Çok akıllıymışım annem hep öyle derdi , en küçük olduğum için anne ve babamın gözleri devamlı benim üzerimde olduğu için ağabeylerim beni çok kıskanırmış ( Ne varsa kıskanacak, onuda anlamış değilim ) ama beni çok severlermiş halen de öyle ailenin göz bebeği benim ve bu beni çok mutlu ediyor. İnsanın sevildiğini bilmesinden daha güzel ne olabilir ki
 
 Bu yazımda beni mimleyen Oğuz Bahadır Bozkurt , Küçüklük yıllarımı merak ederek beni mimlemiş kendine teşekkür ederim. Bende kendisini kırmayıp hakkında bir kaç şey yazmak istedim Ben küçükken komşuların bahçelerinden meyve alırdık ( çalardık ) ama bu hırsızlık olarak değil yani sonuçta bir kaç gün sonra söylerdik geri onlar da haklarını helal ederlerdi sağolsunlar bir keresinde hiç unutmuyorum incir ağacına çıkmıştık arkadaşlar ile incir yemeye , incir ağacı arkadaşının bahçesinde olduğu için acele etmiyorduk , abartmıyorum incir ağacı da çok büyük bir incir ağacıydı yani neredeyse 2 katlı ev büyüklüğünde vardı tam ineceğimiz zaman ağaçtan düştüm Allah'tan ayaklarımın üzerine düştüm ve düştüğüm yer de toprak olduğu için fazla bir sorun olmamıştı sadece ayaklarım çok ama çok ağrımıştı ve iki, üç gün hiç kalkmadan yatmıştım okula da gitmemiştim.
 
 Bisiklet sürmeyi çok severdim. Zaman zaman arkadaşlarımın bisikletlerini sürerdim. Her zaman bir bisikletim olsun isterdim ve ilk okulda iken her dönem takdir alırdım 4. sınıfta  başlamıştım takdir almaya ve öyle de devam etti ( Ta ki liseye kadar ) Babam hep söz verirdi bu döenem takdir alırsan sana bisiklet alacağım diye bende sırf bisikleti düşünerek hep ders çalışırdım. Bisikletim olsun diye ama bisikletim bir türlü olmamıştı çünkü o zaman ki evin ekonomik durumu buna müsaade etmiyordu ve babam da her karne döneminde çok üzülüyordu bana bisiklet alamadığı için. Ama bende canın sağolsun baba demeyi ihmal etmiyordum o yaşımda bile babamın üzülmesine gönlüm razı olmuyordu , Benim bir  numara büyük ağabeyim, ilk bisikletimi almıştı belki biraz geç olmuştu ama en iyisinden olmuştu  görmeniz lazım yani o zaman ki yıllara göre henüz mahalle de sadece bir kaç kişide vardı 18 vitesli bisiklet , benim bisiklet ise 21 vites di ve o zaman orta okul 2. ( 7. sınıf ) ye gidiyordum. o zamanlar ve bir kaç yıl sonra bisiklet zevkim bitmişti 
 
Küçüklük maceralarım çok fazla ama hangi birini anlatacağımı bilemedim şimdi , inşallah başka bir yazımda da yine anlatmaya devam edeceğim.

YENİ YAZILARI KAÇIRMAMAK İÇİN ABONE OLABİLİRSİNİZ

Aşağıdaki kutucuğa e-posta adresini yazarak her yeni makaleden anında haberdar olabilirsin.

Abone Olduğunuz İçin Teşekkür Ederim.

Bir Şeyler Yanlış Gitti. Lütfen Tekrar Deneyin.